Przeniesienie

Witam wszystkich moich czytelników. Blog został przeniesiony na inny adres. Oto on:
boijaanime.blogspot.com


Zapraszam do czytania drugiego opowiadania które tam udostępniam ^_^

Rozdział 9

Dotarliśmy do jego domu. Wielki dom z pięknym ogrodem.

-Tutaj mieszkasz?

-Tutaj żyję.

-Wspaniały dom.

-I tylko nasz. Nie licząc mieszkającej służby.

-Nie mówiłeś wcześniej nic o służbie.

-Stwierdziłem, że zrobię ci niespodziankę tym.

-I zrobiłeś. Dziękuję, że przyjąłeś mnie do swego życia.

-To przeznaczenie. Zobaczysz jak jest w środku.

Wjechał do garażu i od razu zabrali moje walizki z bagażnika. Pawlo otworzył mi drzwi i pomógł wysiąść. Poprowadził mnie przez długi korytarz do jakiegoś pokoju, którym była olbrzymia biblioteka. Przy stole ktoś siedział.

-Dzień dobry synu.

„Synu? To jego rodzice? A ja tak wyglądam?”

-Dzień dobry. Mamo, tato. Chcę wam kogoś przedstawić. To jest Rozalinda. Według legendy powinienem się z nią ożenić.

-Uratowałeś ją?

-Tak Ojcze.

-Rozumiem. Podejdź tu moja droga.

Zawahałam się. „A jak mnie nie polubią?” Pawlo ścisnął moją dłoń. Dodał mi tym otuchy. Powoli zaczęłam kroczyć w stronę jego rodziców.

-Spokojnie. Nie gryziemy.

-Miło Państwa poznać. Jestem Rozalinda Koramino.

-Witaj moje dziecko. Jestem Evan Draconis, a to jest moja żona Leilah. Nam też jest miło Cię poznać. Prawda skarbie?

-Naturalnie- powiedziała i się uśmiechnęła. Odetchnęłam.

-Wszystko w porządku?

-Tak. Byłam troszkę zestresowana. Ale już nie jestem.

-To dobrze. Może chcesz odpocząć po długiej podróży?

-Jeśli mogę to bardzo chętnie. Nie spałam za dobrze tej nocy.

-Zaprowadź ją do gościnnej sypialni.

-Oczywiście Ojcze.

Po drodze wszyscy się nam kłaniali. „Co się dzieje? Dlaczego? Dlaczego to się dzieje?” Pawlo mi się przyglądał. Widać było, że chce o coś zapytać.

-Pytaj jeśli musisz.

-Co cię trapi?

-Nic mnie nie trapi.

-Przecież widzę.

-No dobrze. Myślę o tym dlaczego oni się nam kłaniają.

-Od dzisiaj jesteś księżniczką.

-Księ...żniczką?- zatrzymałam się w pół kroku.- Nic nie mówiłeś.

-Zaskoczona? Przecież ci mówiłem, że od teraz będziesz miała służbę.
-No tak. Ale to co innego niż bycie księżniczką.

-Wcale, że nie.

-Właśnie, że tak- powiedziałam. W tym momencie chciałam się wrócić i przeprosić jego rodziców za problem. Chciałam stamtąd uciekać. Ale Pawlo mnie zatrzymał.

-Na pewno wszystko w porządku?

-Sama nie wiem.

-Chodź. Zaprowadzę cię do pokoju. Musisz odpocząć.

-Muszę sobie wszystko poukładać w głowie. Od dzisiaj zmienia się moje całe życie.

-Ja cię doskonale rozumiem. Tędy będzie szybciej.

Poprowadził mnie do jakiegoś pokoju, w którym były moje rzeczy.

-Odpocznij. Wrócę o dziewiętnastej. Będzie czas na kolację- mruknęłam i wyszedł. Zostałam sama. Sprawdziłam czy wszystko mam, po czym wzięłam komórkę i ją włączyłam. Od razu zaczął dzwonić więc odebrałam.

-Halo?- powiedziałam niepewnie.

-Justyna? Nie ma cię w pracy tak długo. Nie radzę sobie bez ciebie.

-Cornelius...? Przepraszam cię. Postaram się jak najszybciej wrócić do pracy. Chociaż nie wiem czy będę mogła.

-Jak to? O czym ty mówisz? Wiem, że miałaś wypadek i leżałaś w szpitalu, ale to nie powód dla którego masz rzucić pracę.

-Po tym wypadku czeka mnie jeszcze rehabilitacja. Nie wiem kiedy się skończy. Lekarz nic nie wspomniał o terminie skończenia.

-Wiem, że nie leżysz już w szpitalu. Widziałem cię jak wychodziłaś ze szpitala z jakimś facetem. Kim on jest?

-Jak to nas widziałeś?

-Kim on jest?! Ja się pytam!

-Nie krzycz. Krzykiem nic nie załatwisz.

-To mi odpowiedz!

-To mój narzeczony. Przepraszam. Znasz może ród Draconisów?

-Znam. Jak głosi legenda kobieta uratowana przez mężczyznę z tego rodu zostaje mu przeznaczona.

-Tak jest w moim przypadku. Najmocniej przepraszam.

-On cię uratował? Dlaczego nic nie powiedziałaś, gdy leżałaś w szpitalu?

-Ponieważ nie miałam przy sobie komórki.

-Rozumiem... To w takim razie do widzenia. Obyś miała udane życie. Na e-maila prześlę ci wszystkie dokumenty potrzebne do skończenia twojej pracy u mnie.

-Zrozumiałam. Ale czy...

-To już koniec. Żegnaj.

-Poczekaj chwilkę....- sygnał się urwał. Spojrzałam na telefon. To Cornelius się rozłączył. Położyłam się na łóżku i zaczęłam płakać.

Rozdział 8

Przepraszam za tak krótki rozdział. Postaram się następne pisać dłuższe :D

Obudziłam się wraz z przyjściem lekarza.

-Dzień dobry Pani Rozalindo. Jak się Pani czuje?

-Dobrze.

-Pan Draconis odwiedził Panią, ale akurat Pani wyszła do łazienki. Prosił, bym przekazał Pani najszczersze przeprosiny i że przyjdzie dzisiaj o godzinie czternastej.

-Dziękuję za informacje.

-A teraz zabieram Panią na ostatnie badania kontrolne- powiedział z uśmiechem na twarzy.

-Rozumiem.

Poszliśmy na badania. Po badaniach przyszła do mojej sali pielęgniarka z trzema pudełkami. Położyła je na stoliku i wyszła. Ciekawość zwyciężyła. Podeszłam do nich i otworzyłam jedno z nich. Znalazłam w nim sukienkę i bieliznę. Gdy otworzyłam pozostałe pudełka nie mogłam uwierzyć w to co widzę. Nowe szpilki i torebka, a dodatkowo kosmetyki. Wróciła pielęgniarka.

-Czas się przygotować do wypisu.

-Mam to założyć?

-A co innego? Bo nic nie widzę.

-Rozumiem. Ale ja się zabiję na tych szpilkach.

-Dlatego do czternastej został Pani czas na nauczenie się chodzenia na szpilkach. A to przy mnie nie będzie problemem.

-Zrozumiałam.

Szybko się przebrałam i ubrałam buty. Od razu usiadłam bo się zachwiałam. Pielęgniarka pomogła mi wstać i przejść się po pokoju.

-Świetnie Pani idzie.

-Wcale, że nie.

-Właśnie, że tak.

-Jeśli tak uważasz.

-Dasz sobie radę. To nic trudnego gdy już się przyzwyczaisz.

-Rozumiem.

Chodziłam po pokoju chyba z godzinę, gdy wezwano pielęgniarkę.

-Muszę Cię chwilowo opuścić.

-Nie ma sprawy.

Wyszła a ja wciąż chodziłam po sali i się pakowałam. I cały czas byłam w obcasach. Ktoś wszedł do sali. Nie wiedziałam, że już wybiła godzina czternasta. Odwróciłam się w stronę drzwi i zamarłam. Pawlo stał z kwiatami w ręce. Zaniemówił na mój widok.

-Cześć.

-Hej. Pięknie wyglądasz.

-Dziękuję- spojrzałam na podłogę by skryć rumieniec.

-Gotowa?

-Chyba tak.

-Sprawdźmy jeszcze.

Podchodził do wszystkich półek i sprawdzał. Nic nie znalazł.

-Nic nie zostawiłaś. Czyli można zamknąć torbę i idziemy.

Do sali wszedł lekarz i pielęgniarka. Podeszłam do nich i podziękowałam za wszystko.

-Do widzenia.

-Obyś była szczęśliwa i nie wróciła do nas.

-Wiem. Postaram się.

Wyszliśmy z pokoju. Pawlo niósł wszystkie rzeczy. Ja miałam w rękach tylko kwiaty, które od niego dostałam. Otworzył bagażnik, schował wszystkie rzeczy i otworzył mi drzwi bym wsiadła.

Szybko to zrobiłam, a on zamknął bagażnik i wsiadł do samochodu. Ruszyliśmy.

Witam

Witam serdecznie wszystkich moich czytelników. Zauważyłam ogromny spadek wyświetleń bloga. Więc chciałam się Was zapytać o to, jaką treść chcielibyście ujrzeć na stronie. Myślałam nawet by dodać nowe opowiadanie, ale potrzebuję także waszej opinii.

Ameneris Firegold~

Witam

Witam wszystkich czytelników. Jestem ciekawa czy ktokolwiek jeszcze to czyta. Jeśli macie jakieś oczekiwania wobec treści, jakieś uwagi, obiekcje, to proszę Was o zostawienie komentarzy pod danymi postami lub nawet pod tym postem.

Ameneris Firegold~

Rozdział 7

Poczułam ból, gdy odzyskałam przytomność. A może mi się tak tylko zdawało, że to czuję? Otworzyłam oczy. Biel wokół mnie była przerażająca, gdy tak nagle się obudziłam. Chciałam krzyknąć, ale ktoś mnie powstrzymał. To był Pawlo.

-Spokojnie. Jesteś bezpieczna.

-Jak ja się tu znalazłam?

-Przywiozłem cię tu. Od razu się tobą zajęli. Nikt nie wiedział, że masz zakażoną krew, dlatego leżałaś u mnie w domu. Gdybym wiedział od razu bym cię przywiózł tutaj. Przepraszam.

-Nikt o tym nie wiedział. Nawet ja nie wiedziałam.

-Jak to?

-Rodzice nigdy nic nie powiedzieli. Umarli jak byłam mała. Rodziny zastępcze, w których byłam nic nie mówili. A teraz mieszkam sama i nigdy bym się nie dowiedziała, gdyby nie ty.

-Rozumiem. Zawołam lekarza.

-Czekaj. To nie potrzebne. I dla mnie niezrozumiałe. Dlaczego tak się o mnie martwisz i troszczysz?

-W mojej rodzinie jest przekazywana legenda z pokolenia na pokolenie. Mówi ona o tym, że gdy przedstawiciel rodu Draconis uratuje kobietę zostanie ona mu przeznaczona do końca jego życia.

-A jak kobieta nie chce dzielić życia z tym właśnie mężczyzną?

-To mężczyzna, jak to ujęłaś, nie może poślubić innej kobiety prócz niej. A gdy zostanie sam nie będzie mógł przekazać genów dalszemu pokoleniu.

-Rozumiem. Czyli jestem ci przeznaczona?

-Tak.

-Trudno się mówi.

-Zostaniesz ze mną?

-Tak. Jeśli takie jest moje przeznaczenie.

-Zawołam lekarza.

-Ok – powiedziałam i się uśmiechnęłam. On wyszedł z uśmiechem na twarzy szukać lekarza. Wstałam z łóżka i podeszłam do okna. Oparłam się o parapet i czekałam. W końcu przyszli.

-Jak się Pani czuje, Pani Rozalindo?

-Zaskakująco dobrze. Dziękuję.

-Zostawimy Panią na kilka dni obserwacji. I zależnie od Pani wyników stwierdzimy kiedy Panią wypisać.

-Rozumiem – powiedziałam i się uśmiechnęłam.- Dziękuję.

Lekarz wyszedł, a ja zostałam z Pawlem. On także się uśmiechał.

-Zaraz wracam.- Ciekawe co mu chodziło po głowie? Usiadłam na łóżku i czekałam. Przyszła pielęgniarka by zabrać mnie do łazienki. Szybki prysznic i leżałam z powrotem w łóżku. Pawlo nie wrócił. Zasnęłam.