Rozdział 9

Dotarliśmy do jego domu. Wielki dom z pięknym ogrodem.

-Tutaj mieszkasz?

-Tutaj żyję.

-Wspaniały dom.

-I tylko nasz. Nie licząc mieszkającej służby.

-Nie mówiłeś wcześniej nic o służbie.

-Stwierdziłem, że zrobię ci niespodziankę tym.

-I zrobiłeś. Dziękuję, że przyjąłeś mnie do swego życia.

-To przeznaczenie. Zobaczysz jak jest w środku.

Wjechał do garażu i od razu zabrali moje walizki z bagażnika. Pawlo otworzył mi drzwi i pomógł wysiąść. Poprowadził mnie przez długi korytarz do jakiegoś pokoju, którym była olbrzymia biblioteka. Przy stole ktoś siedział.

-Dzień dobry synu.

„Synu? To jego rodzice? A ja tak wyglądam?”

-Dzień dobry. Mamo, tato. Chcę wam kogoś przedstawić. To jest Rozalinda. Według legendy powinienem się z nią ożenić.

-Uratowałeś ją?

-Tak Ojcze.

-Rozumiem. Podejdź tu moja droga.

Zawahałam się. „A jak mnie nie polubią?” Pawlo ścisnął moją dłoń. Dodał mi tym otuchy. Powoli zaczęłam kroczyć w stronę jego rodziców.

-Spokojnie. Nie gryziemy.

-Miło Państwa poznać. Jestem Rozalinda Koramino.

-Witaj moje dziecko. Jestem Evan Draconis, a to jest moja żona Leilah. Nam też jest miło Cię poznać. Prawda skarbie?

-Naturalnie- powiedziała i się uśmiechnęła. Odetchnęłam.

-Wszystko w porządku?

-Tak. Byłam troszkę zestresowana. Ale już nie jestem.

-To dobrze. Może chcesz odpocząć po długiej podróży?

-Jeśli mogę to bardzo chętnie. Nie spałam za dobrze tej nocy.

-Zaprowadź ją do gościnnej sypialni.

-Oczywiście Ojcze.

Po drodze wszyscy się nam kłaniali. „Co się dzieje? Dlaczego? Dlaczego to się dzieje?” Pawlo mi się przyglądał. Widać było, że chce o coś zapytać.

-Pytaj jeśli musisz.

-Co cię trapi?

-Nic mnie nie trapi.

-Przecież widzę.

-No dobrze. Myślę o tym dlaczego oni się nam kłaniają.

-Od dzisiaj jesteś księżniczką.

-Księ...żniczką?- zatrzymałam się w pół kroku.- Nic nie mówiłeś.

-Zaskoczona? Przecież ci mówiłem, że od teraz będziesz miała służbę.
-No tak. Ale to co innego niż bycie księżniczką.

-Wcale, że nie.

-Właśnie, że tak- powiedziałam. W tym momencie chciałam się wrócić i przeprosić jego rodziców za problem. Chciałam stamtąd uciekać. Ale Pawlo mnie zatrzymał.

-Na pewno wszystko w porządku?

-Sama nie wiem.

-Chodź. Zaprowadzę cię do pokoju. Musisz odpocząć.

-Muszę sobie wszystko poukładać w głowie. Od dzisiaj zmienia się moje całe życie.

-Ja cię doskonale rozumiem. Tędy będzie szybciej.

Poprowadził mnie do jakiegoś pokoju, w którym były moje rzeczy.

-Odpocznij. Wrócę o dziewiętnastej. Będzie czas na kolację- mruknęłam i wyszedł. Zostałam sama. Sprawdziłam czy wszystko mam, po czym wzięłam komórkę i ją włączyłam. Od razu zaczął dzwonić więc odebrałam.

-Halo?- powiedziałam niepewnie.

-Justyna? Nie ma cię w pracy tak długo. Nie radzę sobie bez ciebie.

-Cornelius...? Przepraszam cię. Postaram się jak najszybciej wrócić do pracy. Chociaż nie wiem czy będę mogła.

-Jak to? O czym ty mówisz? Wiem, że miałaś wypadek i leżałaś w szpitalu, ale to nie powód dla którego masz rzucić pracę.

-Po tym wypadku czeka mnie jeszcze rehabilitacja. Nie wiem kiedy się skończy. Lekarz nic nie wspomniał o terminie skończenia.

-Wiem, że nie leżysz już w szpitalu. Widziałem cię jak wychodziłaś ze szpitala z jakimś facetem. Kim on jest?

-Jak to nas widziałeś?

-Kim on jest?! Ja się pytam!

-Nie krzycz. Krzykiem nic nie załatwisz.

-To mi odpowiedz!

-To mój narzeczony. Przepraszam. Znasz może ród Draconisów?

-Znam. Jak głosi legenda kobieta uratowana przez mężczyznę z tego rodu zostaje mu przeznaczona.

-Tak jest w moim przypadku. Najmocniej przepraszam.

-On cię uratował? Dlaczego nic nie powiedziałaś, gdy leżałaś w szpitalu?

-Ponieważ nie miałam przy sobie komórki.

-Rozumiem... To w takim razie do widzenia. Obyś miała udane życie. Na e-maila prześlę ci wszystkie dokumenty potrzebne do skończenia twojej pracy u mnie.

-Zrozumiałam. Ale czy...

-To już koniec. Żegnaj.

-Poczekaj chwilkę....- sygnał się urwał. Spojrzałam na telefon. To Cornelius się rozłączył. Położyłam się na łóżku i zaczęłam płakać.