Witam

Witam serdecznie wszystkich moich czytelników. Zauważyłam ogromny spadek wyświetleń bloga. Więc chciałam się Was zapytać o to, jaką treść chcielibyście ujrzeć na stronie. Myślałam nawet by dodać nowe opowiadanie, ale potrzebuję także waszej opinii.

Ameneris Firegold~

Witam

Witam wszystkich czytelników. Jestem ciekawa czy ktokolwiek jeszcze to czyta. Jeśli macie jakieś oczekiwania wobec treści, jakieś uwagi, obiekcje, to proszę Was o zostawienie komentarzy pod danymi postami lub nawet pod tym postem.

Ameneris Firegold~

Rozdział 7

Poczułam ból, gdy odzyskałam przytomność. A może mi się tak tylko zdawało, że to czuję? Otworzyłam oczy. Biel wokół mnie była przerażająca, gdy tak nagle się obudziłam. Chciałam krzyknąć, ale ktoś mnie powstrzymał. To był Pawlo.

-Spokojnie. Jesteś bezpieczna.

-Jak ja się tu znalazłam?

-Przywiozłem cię tu. Od razu się tobą zajęli. Nikt nie wiedział, że masz zakażoną krew, dlatego leżałaś u mnie w domu. Gdybym wiedział od razu bym cię przywiózł tutaj. Przepraszam.

-Nikt o tym nie wiedział. Nawet ja nie wiedziałam.

-Jak to?

-Rodzice nigdy nic nie powiedzieli. Umarli jak byłam mała. Rodziny zastępcze, w których byłam nic nie mówili. A teraz mieszkam sama i nigdy bym się nie dowiedziała, gdyby nie ty.

-Rozumiem. Zawołam lekarza.

-Czekaj. To nie potrzebne. I dla mnie niezrozumiałe. Dlaczego tak się o mnie martwisz i troszczysz?

-W mojej rodzinie jest przekazywana legenda z pokolenia na pokolenie. Mówi ona o tym, że gdy przedstawiciel rodu Draconis uratuje kobietę zostanie ona mu przeznaczona do końca jego życia.

-A jak kobieta nie chce dzielić życia z tym właśnie mężczyzną?

-To mężczyzna, jak to ujęłaś, nie może poślubić innej kobiety prócz niej. A gdy zostanie sam nie będzie mógł przekazać genów dalszemu pokoleniu.

-Rozumiem. Czyli jestem ci przeznaczona?

-Tak.

-Trudno się mówi.

-Zostaniesz ze mną?

-Tak. Jeśli takie jest moje przeznaczenie.

-Zawołam lekarza.

-Ok – powiedziałam i się uśmiechnęłam. On wyszedł z uśmiechem na twarzy szukać lekarza. Wstałam z łóżka i podeszłam do okna. Oparłam się o parapet i czekałam. W końcu przyszli.

-Jak się Pani czuje, Pani Rozalindo?

-Zaskakująco dobrze. Dziękuję.

-Zostawimy Panią na kilka dni obserwacji. I zależnie od Pani wyników stwierdzimy kiedy Panią wypisać.

-Rozumiem – powiedziałam i się uśmiechnęłam.- Dziękuję.

Lekarz wyszedł, a ja zostałam z Pawlem. On także się uśmiechał.

-Zaraz wracam.- Ciekawe co mu chodziło po głowie? Usiadłam na łóżku i czekałam. Przyszła pielęgniarka by zabrać mnie do łazienki. Szybki prysznic i leżałam z powrotem w łóżku. Pawlo nie wrócił. Zasnęłam.